Παναγιώτα Κυπραίου - Ψυχοθεραπεύτρια - Συμβουλευτική Γονέων
Καλωσήρθατε στην Ιστοσελίδα μου Leaf Leaf

Η παρούσα αρθρογραφία έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα. Ο αναγνώστης οφείλει να διασταυρώνει τις πληροφορίες για θέματα που τον ενδιαφέρουν. Τα κείμενα βασίζονται σε υλικό από ξενόγλωσσες δημοσιεύσεις, οι οποίες αναφέρονται στο μέτρο του δυνατού. Η απόδοση στα ελληνικά, η σύνθεση και επιμέλεια ανήκει στην κάτοχο της ιστοσελίδας. Αναδημοσίευση ή άλλη χρήση τους επιτρέπεται μόνο αν συνοδεύεται από τα πλήρη στοιχεία της κατόχου και τον διαδικτυακό τόπο.


Top

Η εφηβεία με μια ματιά

Η εφηβεία είναι μια μεταβατική περίοδος ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ώριμη ηλικία, όπου συντελούνται μεγάλες οργανικές και ψυχικές αλλαγές. Η εφηβεία εκφράζει το πέρασμα από μια παρασιτική, παιδική ζωή όπου υπάρχει κηδεμονία, σε μια αυτόνομη ζωή όπου το άτομο θα είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του.

Είναι μια περίοδος κρίσεων και ανισορροπίας, εξαιτίας αφενός των αλλαγών που συντελούνται στη φυσιολογία του σώματος και των ψυχολογικών του συνεπειών και αφετέρου, εξαιτίας της ανάγκης των νέων να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους.

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εφήβου

Άρνηση

Τάση για ανεξαρτητοποίηση

Τάση για απομόνωση

Ευθιξία, υπερευαισθησία, πείσμα, ισχυρογνωμοσύνη, δειλία, ρομαντισμός.

 


Αιτίες ανωριμότητας των παιδιών

Η υπερπροστατευτική και αγχώδης μητέρα δημιουργεί το μεγαλύτερο ποσοστό ανώριμων παιδιών.

Οι σημερινοί πατέρες που είτε είναι πολύ αυστηροί και τα κρατούν σε απόσταση είτε αντίθετα, δεν χαλούν χατίρι και παρέχουν πολλά υλικά αγαθά.

Οι πολλές ευκολίες που προσφέρουμε στα παιδιά από τη μικρή ηλικία. Πολλοί γονείς ταυτίζουν το γονεϊκό καθήκον με τις υλικές συνθήκες ζωής. Έτσι προσφέρονται όλα έτοιμα στο παιδί και αυτό στην υπερβολή του εμποδίζει το παιδί να μεγαλώσει. Είναι αρνητικό στοιχείο για την ωριμότητα των παιδιών που κάποτε θα κληθούν να παλέψουν μόνα τους στη ζωή και να λύσουν μόνα τους τα προβλήματα επιβίωσής τους.

Τι χρειάζονται οι έφηβοι από τους γονείς

Οι έφηβοι χρειάζονται μια φωνή με σταθερότητα, γεμάτη εμπιστοσύνη, συμβουλή, χωρίς θυμό, χωρίς εριστικότητα, χωρίς ταπείνωση.

Ο έφηβος έχει μεγάλη ανάγκη να έχει γονείς προσεκτικούς και διαθέσιμους.

Έχει ανάγκη από ένα σταθερό πλαίσιο κι ένα σωστά δομημένο περιβάλλον που να του παρέχει ασφάλεια, σταθερά πρότυπα και αξίες.

Η κακώς εννοούμενη αντιαυταρχική εκπαίδευση διαμορφώνει παιδιά χαϊδεμένα, χωρίς σεβασμό, ανίκανα να δεχτούν την παραμικρή ματαίωση, αδύναμα και αναποφάσιστα. Για να γίνει ένα παιδί δυνατό, χρειάζεται κάποια κατεύθυνση. Αν το αφήνουμε πάντα ελεύθερο να διαλέγει και να κάνει αυτό που θέλει, τελικά γίνεται αγχώδες και αναποφάσιστο. Συνηθισμένο να κάνει αυτό που του αρέσει, θα δυσαρεστηθεί από τις πρώτες δυσκολίες της ζωής και θα αποδώσει τις αποτυχίες του στους άλλους.

 


Μια στάση δημοκρατική και με κύρος, που συνοδεύεται από τις εξηγήσεις για τους κανόνες και τις προσδοκίες, μπορεί να εξασφαλίσει μια υπεύθυνη ανεξαρτησία του εφήβου. Μια τέτοια εκπαίδευση προσφέρει την ευκαιρία για αυτονομία, κάτω από την καθοδήγηση των γονιών που ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους και επικοινωνούν μαζί τους ασκώντας παράλληλα τον κατάλληλο έλεγχο. Μια δημοκρατική εκπαίδευση βασισμένη στην αγάπη και το σεβασμό για το παιδί, βοηθά μια θετική ταύτιση με τους γονείς και προσφέρει μια λογική ανεξαρτησία.

Οι δημοκρατικοί γονείς βασίζονται στην αυτοεκτίμηση και την πειθαρχία. Ενθαρρύνουν την ανταλλαγή σκέψεων και ασκούν το κύρος των "αρχών", με αναζητήσεις και απαγορεύσεις, δίνοντας και τις απαραίτητες εξηγήσεις γι’ αυτές τις αρχές.

Είναι πολύ σημαντικό για τους εφήβους, να δεχτούν ότι υπάρχουν κάποιοι κανόνες και κάποιες αρχές που πρέπει να σέβονται και που αυτό δεν τους εμποδίζει να ωριμάσουν. Όταν αυτή η εξουσία βασίζεται πάνω σε ένα ενδιαφέρον για τους νέους, τότε αυτοί την δέχονται. Αντίθετα, αν είναι μια εξουσία δεσποτική και παράλογη, τότε απορρίπτεται και δημιουργεί αισθήματα οργής ή και κατάθλιψης.

Οι δημοκρατικοί γονείς καταλαβαίνουν ότι το παιδί τους πρέπει μόνο του να αντιμετωπίσει τη ζωή και να τα καταφέρει. Όταν το παιδί τους εξηγεί αυτό που θέλει να κάνει, άλλες φορές συμφωνούν και άλλες το πληροφορούν για τις συνέπειες που μπορεί να έχει αν κάνει λάθος και το συμβουλεύουν. Άλλες φορές του λένε όχι, αλλά του εξηγούν το λόγο και αυτό κάνει το παιδί να δέχεται πιο εύκολα την άποψή τους.


Παναγιώτα Δ. Κυπραίου, Ψυχοθεραπεύτρια – Συντονίστρια Σχολών Γονέων, www.psychotherapeia.net.gr