Παναγιώτα Κυπραίου - Ψυχοθεραπεύτρια - Συμβουλευτική Γονέων
Καλωσήρθατε στην Ιστοσελίδα μου Leaf Leaf

Η παρούσα αρθρογραφία έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα. Ο αναγνώστης οφείλει να διασταυρώνει τις πληροφορίες για θέματα που τον ενδιαφέρουν. Τα κείμενα βασίζονται σε υλικό από ξενόγλωσσες δημοσιεύσεις, οι οποίες αναφέρονται στο μέτρο του δυνατού. Η απόδοση στα ελληνικά, η σύνθεση και επιμέλεια ανήκει στην κάτοχο της ιστοσελίδας. Αναδημοσίευση ή άλλη χρήση τους επιτρέπεται μόνο αν συνοδεύεται από τα πλήρη στοιχεία της κατόχου και τον διαδικτυακό τόπο.


Top

Νυχτερινή ενούρηση στα παιδιά: ψυχολογικά αίτια

Η νυχτερινή ενούρηση του παιδιού συχνά είναι μια ασυνείδητη ένδειξη ότι δεν νιώθει ασφάλεια στο σπίτι του. Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή υπάρχουν στρεσογόνες συνθήκες στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Οι συγκρούσεις στο σπίτι, το διαζύγιο των γονέων, ο αλκοολισμός που ίσως υπάρχει στην οικογένεια ή άλλα προβλήματα, μπορεί να είναι αγχωτικά για τα παιδιά και να πυροδοτήσουν επεισόδια νυχτερινής ενούρησης. Επίσης η γέννηση ενός αδερφού, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή κατοικίδιου ζώου, η μετακόμιση σε ένα νέο σπίτι ή σε άλλη πόλη ή κάποια άλλη αλλαγή στη ρουτίνα τους, μπορεί να προκαλέσουν ανασφάλεια που συμβάλλει στη νυχτερινή ενούρηση.

Στα παιδιά, μια συνήθης αιτία για την νυχτερινή ενούρηση είναι η έλευση ενός νέου αδερφού. Το παιδί που ήταν το κέντρο της προσοχής και που ξαφνικά έχασε αυτή την προσοχή λόγω του νεογέννητου αδερφού του, μπορεί να αρχίσει να βρέχει το κρεβάτι του. Με αυτόν τον τρόπο, ασυνείδητα στέλνει ένα μήνυμα στους γονείς του που τους λέει ότι εξακολουθεί να χρειάζεται προσοχή και ότι δεν είναι ακόμη τόσο μεγάλο.

Οπότε, η νυχτερινή ενούρηση μπορεί να είναι μια κραυγή για βοήθεια που γίνεται ασυνείδητα από το παιδί.

Επίσης τα παιδιά που έχουν κακοποιηθεί σωματικά ή σεξουαλικά μπορεί να εμφανίσουν νυχτερινή ενούρηση. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, η σεξουαλική κακοποίηση είναι ένας ακόμη αιτιολογικός παράγοντας για την δευτερογενή ενούρηση (ενώ το παιδί είχε στεγνή περίοδο για τουλάχιστον έξι μήνες, επανέρχεται στη νυχτερινή ενούρηση), ειδικά στην εφηβεία. Αυτό το ατυχές ιστορικό μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστεί από τους παρόχους υπηρεσιών υγείας λόγω του ταμπού που υπάρχει γύρω από την γνωστοποίηση τόσο της κακοποίησης όσο και της ενούρησης.

Νυχτερινή ενούρηση μπορεί να εμφανιστεί και λόγω άλλων στρεσογόνων γεγονότων στη ζωή του παιδιού ή σε περιόδους υπερβολικού συναισθηματικού στρες. Για παράδειγμα, σημαντικές αλλαγές όπως η έναρξη του σχολείου ή οι συγκρούσεις στο σχολείο, μπορεί να προκαλέσουν νυχτερινά «ατυχήματα» στο παιδί.

Συχνά τα παιδιά δεν έχουν καν επίγνωση των συναισθημάτων τους και δεν μπορούν να πιστέψουν ότι υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στα συναισθήματά τους και στη νυχτερινή ενούρηση.

Μια άλλη ψυχολογική αιτία για την νυχτερινή ενούρηση του παιδιού είναι η ασυνείδητη επιθυμία να επιτύχει μια φανταστική αίσθηση ανωτερότητας μέσα στην οικογένεια. Από τη στιγμή που οι γονείς ανακαλύπτουν το πρόβλημα της νυχτερινής ενούρησης, όλοι επικεντρώνονται στο παιδί και το εξυπηρετούν, πράγμα που το βοηθά να ανακτήσει τα αισθήματα ανωτερότητας.

Πολλοί γονείς πιστεύουν λανθασμένα ότι η νυχτερινή ενούρηση είναι ο τρόπος του παιδιού τους «να τους εκδικηθεί». Τα παιδιά πολύ σπάνια βρέχουν σκόπιμα το κρεβάτι τους και συνήθως ντρέπονται για αυτό. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, νυχτερινή ενούρηση είναι ακούσια και τα παιδιά θα τη σταματούσαν με χαρά από μόνα τους εάν μπορούσαν. Άλλωστε, σε λίγα παιδιά αρέσει να ξυπνούν σε ένα βρεγμένο κρεβάτι. Οι γονείς θα πρέπει να είναι προσεκτικοί ώστε να μην κάνουν ποτέ το παιδί να νιώσει ντροπή ή ενοχή που έβρεξε το κρεβάτι του. Αντίθετα, πρέπει να ενθαρρύνουν το παιδί και να επαινούν τις προσπάθειές του να παραμείνει στεγνό (π.χ. να το επαινούν όταν χρησιμοποιεί την τουαλέτα με επιτυχία). Οι γονείς δεν πρέπει ποτέ να τιμωρούν το παιδί για τη νυχτερινή ενούρηση. Η τιμωρία δεν αποδίδει σχεδόν ποτέ και μπορεί στην πραγματικότητα να επιτείνει τη νυχτερινή ενούρηση καθώς το παιδί αναστατώνεται, ντρέπεται, γίνεται νευρικό και θυμώνει με τους γονείς.

Παναγιώτα Δ. Κυπραίου, Ψυχοθεραπεύτρια – Συντονίστρια Σχολών Γονέων, www.psychotherapeia.net.gr